محمد صمدزاده نظری

چکیده : گزاره «خدایا، مرسی که هستی» از منظر عرفی تعبیری برای اظهار محبت و اتکای انسان به خداوند است؛ اما از منظر فلسفی، در صورت حمل بر معنای حقیقی، نیازمند بررسی است. با توجه به وجوب ذاتی خداوند و امتناع عدم او، اصل وجود خداوند نه امری ممکن و عطاشده به اوست و نه نعمتی که متعلق شکر قرار گیرد. از سوی دیگر، شکر با نعمت و احسان ارتباط دارد، در حالی که حمد می‌تواند ناظر به کمالات و صفات الهی باشد. بنابراین، تشکر از خداوند برای اصل وجود او تعبیر دقیقی نیست، هرچند عبارت مذکور در معنای عرفی و عاطفی می‌تواند قابل فهم باشد. نتیجه آنکه خداوند به سبب کمالاتش شایسته حمد و به سبب نعمت‌ها و افاضاتش شایسته شکر است.

چکیدهاین مقاله به بررسی چگونگی پایبندی به اصول شیعه و جمع آن با وحدت اسلامی می‌پردازد. اصول بنیادین دین شیعه شامل توحید، عدل، نبوت، امامت و معاد، هویت اعتقادی شیعیان را تشکیل می‌دهند. مقاله به تبیین راهکارهایی می‌پردازد که از طریق آن‌ها، می‌توان بدون از دست دادن این اصول، به وحدت و همبستگی در میان مسلمانان دست یافت. این تحقیق به صورت کتابخانه ای و جمع آوری اطلاعات و استناد به گزاره های تاریخی مثل سیره پیامبر اکرم (ص) و امام علی (ع) و همچنین نظرات علما و بزرگان معاصر، نشان می‌دهد که احترام به تفاوت‌ها و تأکید بر مشترکات، راه‌های اصلی برای رسیدن به وحدت اسلامی است. هدف این تحقیق، تقویت فهم و همکاری میان مسلمانان و جلوگیری از سوءتفاهمات و نزاع‌های داخلی است.

چکیدهکلام معیار در اندیشه رهبری، کلامی است که مبتنی بر منهج عقلانی و استناد به منابع اصیل وحیانی، هم‌افق با فلسفه اسلامی و حکمت متعالیه، برخوردار از قدرت تبیین و جهان‌بینی اسلامی، دارای روح بالندگی، نوآوری و حیات علمی، حاضر در میدان پاسخ‌گویی به نیازهای فکری جامعه، وحدت آفرین و برخوردار از رویکرد فعال، نه منفعل، در مواجهه با گفتمان‌های رقیب میباشد.